Trahedya

Malamig na naman ang panahon. Isang patunay na maaaring umiyak ang mga ulap sa himpapawid. Nakakalungkot. Nakakakaba. Nakakaiyak. Naaalala ko noon, ay masaya ako, kasama ang sinisinta ko. Pero bakit ganito? Ano ang ginawa ko?

Nagising ako sa isang malakas na kalabog sa aming yero. Ano ang nangyayari? ang tanong ko sa aking sarili. Napatingin ako sa aming bintana na sobrang labo at walang pag-asa makita ang labas. Ang mga malalaking patak ng ulan ang nagiging sanhi nito. Carlos. Dalawang mala-kristal na butil ng tubig ang nag-unahang bumagsak sa aking mga mata papunta sa lapag. Ipinikit ko ang aking mga mata at pinigil ang pag-iyak. Ngunit hindi, hindi ko kaya. Bakit ganito ang trato saakin ng langit? Ako'y parang isang anghel na itinaboy dahil sa aking naging asal. Isa akong hangin, na hindi alam kung saan tutungo. Hindi man nakikita, ngunit maraming nangangailangan.

Unti-unting bumalik sa aking isipang ang mga masalimuot na trahedya. Sa una'y masaya kami sa barkong sinasakyan namin. Kasama ko dito ang mahal kong si Carlos. Naglalaro kami ng baraha sa may gitnang lamesa sa restawran sa barko. Maraming tao ang abala sa pakikipag-usap na tila parang bang mga bubuyog na hindi matapos-tapos ang ingay. Hinawakan niya ang aking kamay. Hinalikan at hindi ibinaba. Makikita sa kanyang mga mata'y malungkot ito at may gustong iparating.

"Mahal kita," anya ni Carlos. "Anuman ang mangyari, ikaw parin ang laman ng puso ko."

"Nakakainis ka!" Sumbat ko na may halong ngiti sa labi. "Tara na't pumunta sa ating kwarto."

Balak ko nang umalis sa aking kinauupuan nang bigla niya akong pigilan. "Huwag, tayo'y maglakad-lakad muna." Hindi ko makitang masaya siya. Seryoso kumbaga. Sumang-ayon ako. Hinawakan niya ang kamay ko at lumakad palabas.

Napakalamig. Ganito pala ang pakiramdam kapag nasa barko. Malapit na kaya kami sa Leyte? Naupo kami sa isang mahabang kahoy na upuan malapit sa restawran. Ipinatong niya ang kanyang kamay sa aking mga balikat atsaka inihiga ang ulo. Nag-usap kami tungkol sa aming karera pagkatapos namin sa kolehiyo. Gusto niyang maging inhinyero, ako'y maging isang manunulat. Nagtawanan kami, nagkulitan at nagkainisan ng sandali. Nakangiti na ang kanyang labi. Kumikinang ang dalawang mata hapang nakatingin saakin. Ilang sandali pa'y parang ako'y nasa labas ng mundo dahil sa masarap na paghalik niya sa aking labi.

"Walang makapag-hihiwalay satin." Ang sabay naming sabi.

Isang malakas na kulog ang narinig namin habang papasok na sa aming tulugan. Namutla ang aking mga labi at humawak sa kanyang braso para sa alalay. Ilang oras ang lumipas, siya'y nakatulog na at ako'y iniisip ang mga susunod pa naming plano pagdating sa bahay nila sa Leyte.

Maya't-maya, biglang umuga ang barko. Napabalikwas kami sa aming higaan. Maraming sigaw ang naririnig sa kabilang kwarto. Kumaripas kami ng takbo palabas, papunta sa ligtas na lugar. Malakas ang bagsak ng ulan, kumukulog, kumikidlat at parang may kung ano ang namumuo sa aming patutunguhan. Tumataas ang alon sa dagat. Pumunta kami sa may daungan, marami ang kumukuha ng mga bangka at binabagsak sa tubig. Pinipilit tumbahin ng alon ang aming sinasakyan. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Carlos at nakipag-unahan upang makaligtas kami. Sa hindi inaasahang pangyayari, ay napabitaw ako.

"Carlos! Hawakan mo ang kamay ko!" pilit kong inaabot ito sakanya ngunit hindi niya marinig dahil sa mga sigawan ng mga taong takot-na-takot. Dumagdag pa ang pag-alerto ng kapitan na sobrang lakas ng wang-wang.

Nakalapag siya sa bangkang sinasakyan ko rin. Nagyakap kami. Hindi namin nakita, may isang malaking alon ang paparating at patama sa amin. Dahil sa malakas na ulan marami ang nahulog sa dagat. Marami na rin ang napisang mga katawan.

Tumingin ako sa kanyang mga mata na puno nang luha. Itinulak niya ako sa malapit na hagdan paakyat sa barko.

"Carlos! Carlos! Hindi! Hindi!" ayan nalang ang aking nasabi at tuluyan na siyang inalon papalayo sa akin.

"Ikamusta mo nalang ako kay Mama at Papa. Pasabi na mahal ko sila! Mahal na mahal din kita, Max!" ayan ang mga katagang napakinggan ko na ni-rekord niya sa kanyang "cellphone" ilang oras ang nakalipas baka mangyari ang trahedya. Tuluyan akong umiyak at biglang dumilim ang paningin.

Nagising ako sa isang malakas na kalabog sa aming yero. Biglang napatingin sa bintana na puno ng patak ng ulan. Nakakalungkot. Umalis ako sa aking higaan at nang pagkalabas ko sa aking kwarto, ay isang pamilyar na mukha ang aking nakita. Singkit. Matangos ang ilong. Carlos! Akma ko na siyang yayakapin nang nagdilim ulit ang aking paningin.

Bigla akong nagising sa isang silid na maraming tao. Nasa eskwelahan ako? Tumingin ako sa paligid, Hindi totoo ang lahat, gawa lamang ito ng aking imahinasyon. Ang sabi ko sa sarili ko. Nakita ko si Carlos, ngumiti ito ngunit hindi sa akin, sa aking kaibigang si Isabel, na katabi ko. Walang kami. Masakit isipin ang pagbabalik sa realidad. Kung saan, ay pwedeng mangyari ang hindi mo iniisip.

Ako'y napaiyak na lamang dahil sa makatotoohanang panaginip.

Pahabol na sulat ng may-akda: Ginamit ng lalaki ang kapangyarihan niya upang mabalik ang oras at maging isang panaginip lang ang lahat para kay Max. Totoong hindi namatay si Carlos, pero totoong nangyari ang trahedya sa barko. Ngunit, tinanggal niya sa isip ni Max na sila'y magkasintahan.